Τα πράγματα είναι πολύ απλά.
Μέχρι το 2009, η Ελλάς χρωστούσε περίπου 330 δις ευρώ. Για το χρέος αυτό, οι σχέσεις με τους δανειστές μας, διέπονται από το ελληνικό δίκαιο και δεν υπάρχουν εμπράγματες εγγυήσεις (υποθήκες κλπ). Αν λοιπόν πτωχεύαμε το 2009, οι δανειστές μας δεν επρόκειτο να πάρουν τα χρήματά τους πίσω. Έτσι, για να εξασφαλιστούν, μας «ανάγκασαν» να δανειστούμε ένα πολύ μεγάλο ποσό, που σε καμία περίπτωση δεν μας ήταν αναγκαίο, συνοδευόμενο από εμπράγματες εγγυήσεις.
Ο Παπανδρέου βρέθηκε στην θέση του εκλεγμένου πρωθυπουργού με μεγάλη πλειοψηφία, πρόθυμος να εκτελέσει τις εντολές εκείνων που τον «επέβαλλαν» με δημοκρατικές διαδικασίες, και με την συνέργεια των στερεών αποβλήτων της ενημέρωσης. Με επιτήδειους χειρισμούς, ο Παπανδρέου μας οδήγησε στα πρόθυρα της τεχνητής χρεωκοπίας και εν συνεχεία υπέγραψε το μνημόνιο, για να «μας σώσει». Τότε και μόνο τότε οι δανειστές μας ανακουφίστηκαν. Ο λόγος είναι απλός.