Μελίνα Ασλανίδου - Το λάθος

daytime

Υβριδική δημοκρατία...

Βλέποντας το αντιδημοκρατικό κρεσέντο της κυβέρνησης τον τελευταίο καιρό, αρκετοί στους διαδρόμους του έρημου Κοινοβουλίου σκέφτονται πως είναι ίσως καιρός να επιστρέψουμε στις λησμονημένες παραδόσεις του συνταγματικού πατριωτισμού.

Μπορεί να ακούγεται βαρύ, αλλά το συμπέρασμα για όποιον παρατηρεί με στοιχειώδη συνέπεια το κοινοβουλευτικό έργο είναι ευθύβολο και απλό: με ευθύνη της τρικομματικής στη χώρα έχουν καταλυθεί οι βασικές λειτουργίες του πολιτεύματος.

Σίγουρα δεν είναι τυχαίο…

Επειδή δεν θυμόμαστε και πολλά από την στατιστική στο πανεπιστήμιο, και επειδή αυτό αποκλείεται να γίνει ποτέ θέμα στις πανελλαδικές εξετάσεις,

Άσκηση 1η
Να βρεθεί:
Η πιθανότητα να συμβεί τρεις φορές σε 189 χρόνια ζωής του Ελληνικού κράτους στην ίδια χώρα, με πληθυσμό 8,000,000 (έστω) να γίνουν πρωθυπουργοί...

Παππούς, Γιος και Εγγονός της ίδιας οικογένειας.
Ξαναλέμε ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ ΜΙΑ!

"Επαναστατώντας" δια εκπροσώπων

Να τα πούμε σαν φίλοι; Εντάξει, κουράστηκα. Αηδίασα. Αναγουλιάζω πλέον με όλα αυτά περί λίστας, καλπών, Μαρκογιαννάκηδων και usb. Αλλά κυρίως βαρέθηκα ν’ ακούω την Αριστερά να μιλά για συνταγματικές εκτροπές, Χούντες, πραξικοπήματα, και μεθοδεύσεις για την κατάλυση του κανονισμού της Βουλής και του Συντάγματος. Εντάξει, συμφωνούμε, έτσι ακριβώς έχει η κατάσταση. Η ερώτηση είναι απλή: Γιατί μένουν τα κόμματα της Αριστεράς στη Βουλή; Γιατί δε φεύγουν;

ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ το βουλώνουν για το Kυπριακό μνημόνιο που έφερε το ΑΚΕΛ!

Μα για το φονικό, δεν είπαμε κουβέντα

Εντάξει, είπαμε σχέσεις αδελφικές μεταξύ κομμάτων, αλλά αυτή η ομερτά που έχουν κηρύξει τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ΚΚΕ για το γεγονός ότι το ΑΚΕΛ με την κυβέρνησή του και τον πρόεδρό του έφερε στην Κύπρο την τρόικα και το Μνημόνιο, πάει πολύ!

Δικαιώθηκε από το ΕΔΔΑ η υπάλληλος της British Airways που της είχε απαγορευτεί να φοράει τον σταυρό της

Η χριστιανή υπάλληλος της British Airways Nadia Eweida ήταν η νικήτρια στην δικαστική της διαμάχη με την αεροπορική εταιρεία, που κράτησε έξι χρόνια και αφορούσε το δικαίωμά της να φορά τον σταυρό της στον χώρο εργασίας της.

Το δικαίωμα να πρεσβεύει τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις υπερίσχυσε των ενιαίων ενδυματολογικών κανόνων που επέβαλε η εταιρεία στο προσωπικό της, αναφέρει η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).

Όποιος πληρώνει φιστίκια, παίρνει μαϊμούδες...

Άρης Λαούδης

Μια παράλογη ιστορία μ' ένα λογικό φινάλε ήταν η υπόθεση του Σισέ που έκλεισε με τον Γάλλο να καταλήγει στον Κατάρ και τον Παναθηναϊκό να μετράει τις επικοινωνιακές «πληγές» που άνοιξε ο ίδιος.

Μια ιστορία τρελή, απόλυτα προσαρμοσμένη στην παράνοια που ζει ο Παναθηναϊκός με μετόχους – αμετόχους που όπως αποδεικνύεται ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο για το «φαίνεσθαι»…

Ταξιδεύουμε στα μωσαϊκά της Αγιά Σοφιάς, με οδηγό τον Φώτη Κόντογλου…

Συνεχίζουμε να ανακαλύπτουμε πράγματα που δεν γνωρίζουμε. Ταξιδεύουμε με τον Κόντογλου, στα μωσαϊκά και τα ψηφιδωτά του καυχήματος της Ορθοδοξίας… antexoume.

Η Αγιά Σοφιά είναι το καύχημα της Ορθοδοξίας, η μάνα απάνω σε όλες τις εκκλησιές. Για μας τους Έλληνες είναι το κάστρο της ελευθερίας και της θρησκείας μας, παραμυθένια εκκλησιά μαζί και παλάτι.
Το χτίριο το χτίσανε οι αρχιτέκτονες Ανθέμιος και Ισίδωρος, κατά διαταγή του ευσεβεστάτου αυτοκράτορος Ιουστινιανού. Σήμερα δεν θα μιλήσουμε για το χτίριο, αλλά μονάχα για τα ψηφιδωτά που το στολίζουνε.

Γούμενε, τυρί, Κολοκοτρώνης

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος Κιλκίς

Το γράφω και το ξαναγράφω εν είδει λυγμού πλέον: «Όλα τα έθνη για να προοδεύσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην του ελληνικού που πρέπει να στραφεί πίσω», κατά το αειθαλή λόγο του αθηναιογράφου Δημήτρη Καμπούρογλου. Πίσω, όχι ως στείρα προγονολατρία και μίζερη καημενολογία για περασμένα μεγαλεία, αλλά για να αναπνεύσουμε λίγο, να στυλωθούμε και πάλι στα πόδια μας, να αποτινάξουμε τα σάβανα της ντροπής και της ενοχής που μας φόρτωσαν οι ανθρωποκάμπιες που «ορίζουν» τις τύχες του τόπου και του κόσμου. «Είμαστε λαός με παλικαρίσια ψυχή» μας κανοναρχούσε ο Σεφέρης, δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Και την ψυχή μας, την ακατάλυτη, την ρωμαίικη, δεν θα την «ματαβρούμε», όταν θα έλθει η «ανάπτυξη» και οι ελεημοσύνες από την Ευρωπαϊκή Έ-κκε-νωση, αλλά όταν «αγροικήσει», «τι έχασε, τι είχε, τι της πρέπει», η ψυχή μας, η γεμάτη μπάζα και σκύβαλα. Όχι ότι το παρελθόν ήταν παραδείσια ζωή. Δεν το εξωραϊζουμε. Και οι παλιοί, «οι αρχαίοι άνθρωποι» του Κόντογλου, είχαν τα πάθια και τους καημούς τους και επλεόναζεν η αμαρτία, αλλά υπήρχε μια αρχοντιά, μια πνευματικότητα γνήσια και ακίβδηλη, πίστη και μετάνοια δεν τους έλειπαν. Με αυτές γαλήνευε η ψυχή τους.