Μπορούμε να γκρινιάζουμε όσο θέλουμε με τα σημερινά και τα αυριανά μέτρα, αλλά γκρινιάζουμε (ή και σκοτωνόμαστε) αποσπασματικά. Αυτό που με προσβάλει το περισσότερο δεν είναι η φοροεπιδρομή, ή η αντιστροφή "κεκτημένων" και τέτοια. Πολλά από αυτά είναι η ρίζα του προβλήματος εξ άλλου. Αυτό που με προσβάλει είναι η πασιφανής απώλεια κυριαρχίας. Και δεν το εννοώ αυτό με την «συναισθηματική» έννοια (οι αρχαιοπτέρυγες είναι κυνικοί) αλλά με την πρακτική. Δεν αντέχω να κάνω αυτό που ξέρω ότι πρέπει να κάνω, όχι επειδή, θέλω, αλλά επειδή μου το λένε. Έχω επίσης σοβαρή αλλεργία στο να με ταλαιπωρούν δήθεν για το καλό μου αλλά στην ουσία για πάρτη τους. Εκεί επαναστατώ. Αλλά η επανάσταση πάει χαμένη, αφού πάντα αυτή η συλλογή ανθρώπων που ονομάζεται "Βουλή" σφραγίζει ό,τι της πάνε.
