Ο Φλιπεράνθρωπος του Σνίτσελ

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν είναι ούτε γιαρμάς ούτε ένας από
μας. Αποτελεί μια τρανή, διπλόφαρδη ενσάρκωση
φιλοσοφικού λόγου.

Μόνος ένας Φρειδερίκος Σνίτσελ (όπως τον έχουν αποκαλέσει τον αείμνηστο Γερμανό στοχαστή σε πρωινάδικο της δεκαετία του '90) θα μπορούσε να ανταποκριθεί στο μέγα στοίχημα της παρουσίασης τούτης της προσωπικότητας σε κείμενο. Με ένταση, πάθος και αίμα. Πολύ αίμα. Καυτό. Σαν αυτό που τρέχει άφθονο από τους φορολογούμενους. «Από όλα όσα έχουν γραφτεί, αγαπώ μόνο αυτό που γράφει κανείς με το αίμα του», απεφάνθη ο Νίτσε. Μπορεί αυτό να γραφόταν κι από ένα σνίτσελ αλλά αυτό θα αναλυθεί σε άλλη καταχώρηση. Ο Βαγγέλης ματώνει (ψυχολογικά) για κάτι που ο δημιουργός του «Ζαρατούστρα» έβαλε τα δυνατά του να μας πείσει ότι αξίζει: Για τη βούληση της δυνάμεως. Ο Βαγγέλης απέκτησε και δύναμη (δανεική, αλλά δεν μας απασχολεί ούτε αυτό τώρα) και βούληση. Την βούληση, ως όρο, την παρεξήγησε λιγουλάκι και την μεταβόλισε σε βουλιμία αλλά τουλάχιστον του έμεινε κι αυτή – χωρίς να πρέπει να τη δηλώσει σε Ε2 ή Ε9. Ούτε φορολογείται η βουλιμία, παρόλο που σε βοηθάει πολύ να γεμίσεις το στομάχι σου με ύλη και το πουγκί σου με λίρες και ριάλια.

Τότε που τα καρπούζια δεν ήταν κολοκύθια. (Ένα ταξίδι 50 χρόνια πίσω).

Έφυγα για λίγο από την αστική βρώμα. Ταξιδάκι σε μέρη γνωστά αλλά άγονα και γι αυτό ξεχασμένα. Εκεί που κυκλοφορούσε ο Παν. Εκεί που είχε τα λημέρια του ο Θοδωρής. Στα όρη, στ’ άγρια βουνά, στις ράχες, στα λαγκάδια.

Γήινος χρόνος ταξιδιού 2,5 ώρες (από την Αθήνα). Φαίνεται όμως ότι διάβηκα κάποια χρονοθυρίδα και βρέθηκα ... 50 χρόνια πίσω!

Συμμαχία Μπόμπολα - Μαρινάκη

Όταν προεκλογικά «σάρωνε» ο Βαγγέλης Μαρινάκης και η ομάδα του τα μέσα ενημέρωσης που τον «έγλυφαν» από πάνω μέχρι κάτω ήταν πολλά. Κυρίως όχι παραδοσιακά έντυπα και εφημερίδες αλλά εκείνα που ο εφοπλιστής ελέγχει τα τελευταία χρόνια.

Κι όμως, ένα παραδοσιακό τζάκι, επιχειρηματικό και εκδοτικό, που κανονικά θα έπρεπε να απειλείται από τον Μαρινάκη, τον στήριξε με νύχια και με δόντια. Ο λόγος για τον Πήγασο του Μπόμπολα ο οποίος είτε με τη ναυαρχίδα του το Έθνος είτε με το Mega, έκανε πολλές αβάντες στον σωτήρα από τον Πειραιά, παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι ένας άξιος αντίπαλος.

Οι τελευταίοι

Λύπη μόνο για αυτά που θεωρούσαμε ότι θα είναι πάντα εκεί να μάς περιμένουν, όπως οι σπαρμένοι κίονες σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας, που πλέον ούτε σαν τουρίστες δεν θα μπορούμε να τους προσκυνήσουμε. Μεσοτοιχία στα μέτρα του ανθρώπου αρχαίοι ναοί με το υπερπολυτελές τερατούργημα ενός κακομοίρη Κινέζου που θα βάλει τον πολύχρωμο Δράκο του να πάρει την δόξα του μαυροντυμένου Μινώταυρου.

Δάκρυ μόνο για αυτά που βουβά έπεφταν όπως τα δέντρα στην Ιερισσό, όπως οι φωλιές των αγριογούρουνων και τα μονοπάτια των ζαρκαδιών για το χρυσάφι που οι Δυτικοί στιβάζουν στα αμπάρια των πλοίων τους σαν νέοι Φρανθίσκο Πιθάρρο. Αυτοβαφτιστήκαμε εμείς Δυτικοί δίνοντας το λαιμό ανυπεράσπιστων θαυμάτων της ελληνικής φύσης ως λάφυρο.

Αρετή Κετιμέ:”Το σαντούρι για μένα ήταν και παραμένει έρωτας”

Δήμητρα Αγγελίδου

Το “παιδί θαύμα” όπως χαρακτηρίστηκε από πολλούς που σε ηλικία 14 χρονών έπαιζε και τραγουδούσε στην τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, διαγράφει μέχρι σήμερα μία εξαιρετική πορεία μουσικής εξέλιξης και συνεχίζει να εκπλήσσει για άλλους λόγους και με άλλα κριτήρια πλέον. Η Αρετή Κετιμέ μιλά στην Πεμπτουσία για τα “Τραγούδια της Μακεδονίας” και άλλα πολλά.

Ο Τάκης...

Όταν ήμουν στην Έκτη Δημοτικού έγινε κάτι μαγικό... γνώρισα τον Τάκη! Ο Τάκης ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, κάποια χρόνια μεγαλύτερος μου. Ήταν η μασκότ της περιοχής με την κακή, κάκιστη έννοια... Τα παιδιά τον κορόιδευαν... Οι μεγάλοι τον κορόιδευαν, όλοι τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν κι έκαναν πλάκα με τον Τάκη.
Με τον τρόπο που μιλούσε ή προσπαθούσε να μιλήσει, με τις άναρθρες κραυγές του, με τις άτσαλες κινήσεις και τους μανιερισμούς του, με το γέλιο του και το ορθάνοιχτο στόμα του. Κι εκείνος γελούσε ακόμη περισσότερο προκαλώντας ακόμη περισσότερο τις κοροϊδίες και τα πειράγματα.

Όλο το μυαλό μας πήγε στα πόδια... του Σαμαρά

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

Είναι ξέσπασμα πατριωτισμού ή εκτόνωση της λαϊκής απελπισίας και φρίκης που προκαλούν η δυστυχία και οι οικονομικοπολιτικές αχρειότητες των κυβερνήντων; «Ελλάς! ολέ! ολέ! Δεν σταματώ να τραγουδώ ποτέ! Ελλάς ολέ! ολέ!», τραγουδά, εν χορώ, η πιτσιρικαρία στις γειτονιές. Και οι γονείς τους «ψήλωσαν ένα μπόι» εξ αιτίας του θριάμβου της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου. Και το 2004 πάλι «μεγάλες στιγμές» βιώναμε. Ξεδιπλώθηκαν σημαίες στα μπαλκόνια, αποτυπώθηκε το σύμβολο σε μπλουζάκια, ζούσαμε το «έπος» της Πορτογαλίας. Το ερώτημα παραμένει: Είναι υγιής η ταύτιση της ποδοσφαιρικής ομάδας με το έθνος; Είναι «ξέσπασμα» ή παραλήρημα οι φρενήρεις ενθουσιασμοί;

Στη Γαλλία κρατείται ο πρώην ΠτΔ, σε μας ούτε ο τελευταίος υπαλληλίσκος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, τέθηκε υπό κράτηση και ανακρίνεται για υπόθεση σκανδάλου αθέμιτης επιρροής.

Οι δικαστικές αρχές επιδιώκουν να εξακριβώσουν εάν ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας, με την υποστήριξη του δικηγόρου του Τιερί Ερζόγκ, προσπάθησε να έχει πληροφορίες για τη δικαστική εξέλιξη της έρευνας για τηλεφωνική παρακολούθηση που αφορούσε το πρόσωπό του.

ΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ

Παλεύοντας με μια ακόμη Τράπεζα

Η Δευτέρα 26 Μαΐου του 2014, αποτέλεσε μία ακόμη ημέρα Άγχους, Αγωνίας, Απόγνωσης και Απογοήτευσης στο ημερολόγιο του σύγχρονου Έλληνα. Αυτά τα τέσσερα «Α» κατακλύζουν τον Έλληνα μαθητή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης όλη την περίοδο των εξετάσεων. Κατά τη μέση της ημέρας αυτής εμφανίστηκε η πολυπόθητη τράπεζα θεμάτων δυόμιση μέρες πριν το πρώτο διαγώνισμα. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω αυτά τα τέσσερα «Α» που αισθάνθηκα εγώ προσωπικά καθώς και όλη η υπόλοιπη νεολαία.