Το λάιφστάιλ θρηνεί στο Μεταγωγών

Aλλος με χειροπέδες προφυλακισμένος για χρέη προς το Δημόσιο, άλλος πουλάει το σπίτι του για να μην πάει φυλακή, άλλος λουφάζει και περιμένει τη σειρά του. Το λάιφστάιλ πέθανε, λένε. Δεν πέθανε τώρα, διορθώνω. Εχει πεθάνει από καιρό, τώρα εξαπολύθηκε η δυσωδία των πτωμάτων του.

Η εγχώρια βιοτεχνία του λαϊφστάιλ, εκδότες, μοντελίστ, δημοσιογράφοι, μοντέλες, γλάστρες, τηλεπερσόνες, πάρτι άνιμαλ, ντίλερ, κοθώνια, θύματα, γεννήθηκε στη δεκαετία του ’80 και άνθησε όσο κυκλοφορούσε ορμητική η δίψα της ανόδου, ο θαυμασμός για την αρπαχτή, και άφθονο μαύρο χρήμα. Εξέπνευσε όταν μαράθηκαν όλα αυτά. Παρήγαγε αέρα. Ηταν μια φούσκα, Η φούσκα, που μέσα της όμως περιείχε τον τοξικό αέρα του θράσους, του κυνισμού, την υπόσχεση της επιτυχίας, κι εντέλει τον αέρα της ματαίωσης και της διάψευσης.

Άννα, ξέρεις για την εμμηνόπαυση;

Καλά, μιλάμε ότι από εδώ και πέρα θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε
τα πάντα όλα!

Δήλωσε η Άννα:

Το ΠΑΣΟΚ έχει κλείσει τον κύκλο του.

Η επόμενη περίοδος είναι η μαμή των εξελίξεων.

Γιατί τα πουλιά δεν πέφτουν από τα κλαδιά ενώ κοιμούνται;

Αλήθεια, πως κάποια πουλιά κοιμούνται επάνω σε ένα κλαδί δέντρου, σε όρθια στάση και δεν πέφτουν από αυτό; Σκεφτήκατε ποτέ; Δείτε γιατί!

Είναι αρκετά περίεργο, κι όμως ισχύει!
Τα πουλιά κοιμούνται στο κλαδί ενός δέντρου, μένοντας όρθια και δεν πέφτουν από αυτό.

Βέβαια να σημειώσουμε ότι δεν ισχύει για όλα τα πουλιά, αλλά για κάποια συγκεκριμένα είδη.

Πως γίνεται αυτό;

Η φύση, έχει δώσει σε κάποια πουλιά κάποια ”ειδικά” δάχτυλα ποδιών, που βοηθούν το κράτημα του σώματος των πουλιών, σε όρθια στάση, αν κάτσουνε επάνω στο κλαδί.

ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΜΙΑ ΣΟΥΠΕΡ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ

Για να μάθετε πως αρρωσταίνουν τα παιδιά από καρκίνο θα ήθελα να προσέξετε αυτό που θα σας πώ (Τα πρόσωπα είναι φανταστικά).
- Ένα απόγευμα παίρνουν οι γονείς την ΜΑΙΡΟΥΛΑ (4 ετών) και την πηγαίνουν στον(στην) παιδίατρο για ένα συνηθισμένο εμβόλιο (MMR ας πούμε). Αφού εμβολιάσθηκε η μικρή έφυγαν και πήγαν σπίτι τους. Μετά από 3 περίπου μήνες η μαιρούλα αρχισε να έχει τα πρωινά για κανα 5λεπτο τάση για εμετό. Επίσης χωρίς ιδιαίτερη αιτία η μαιρούλα έπεφτε συνεχώς και χτυπούσε. Ανησύχησαν οι γονείς και πήγαν πάλι την μαιρούλα στον(στην) παιδίατρο. Μόλις είδε την μαιρούλα ο(η) παιδίατρος είπε στους γονείς να πάνε στα νοσοκομεία παίδων της Αθήνας και θα ειδοποιήσει να τους περιμένει νευρολόγος. Ανήσυχοι οι γονείς ρώτησαν τι συμβαίνει, οπότε ο(η) παιδίατρος τους απάντησε: Λόγο του εμβολίου που έκανε η μαιρούλα πιθανώς να έχει δημιουργηθεί κύστη με υγρό στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Οι γονείς σάστισαν.

Αντί για βιβλία… συσσίτια στα σχολεία

ΠΑΝΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Πήρε κάποιους μήνες, στους υπουργούς τους Αδιάβαστους, να παραδεχθούν/καταλάβουν, πως όντως λιποθυμούν μαθητές στα σχολεία από την πείνα..
Ρωτούσαν τα δικά τους τα παιδιά να μάθουν τι συμβαίνει, αλλά τους έλεγαν: «στο σοσιαλιστικό κολέγιο όλα καλά, μπαμπά..»

Τελικά πως το κατάλαβαν; Κάποια στιγμή τα αιτήματα για νοσηλεία, ήταν περισσότερα από αυτά για παιδεία.

Κώστας Χαριτοδιπλωμένος - Άγγελέ μου, τύραννέ μου

Το σύστημα τα δίνει όλα για να συνυπογράψουμε την καταστροφή μας

Κάτι παράξενο συμβαίνει στο δημόσιο λόγο.

Από εκεί που όλοι μας (όσοι τουλάχιστον θεωρούμε τους εαυτούς μας αντιμνημονιακούς) βλέπαμε τη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου 2011 ως ένα ακόμη βήμα για την οριστική μας αλυσόδεση στα δεσμά του Μνημονίου, αίφνης βλέπουμε το πράγμα να μεταβάλλεται: Η συμφωνία για το PSI, με όσα αυτή μπορεί να περιέχει (κηδεμονία της χώρας, αγγλικό δίκαιο, υποθήκευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας κλπ.) ανάγεται σε ζήτημα «ζωής και θανάτου» για την Ελλάδα, για την «επόμενη δόση», για την παραμονή μας στο ευρώ, για τη λειτουργία της οικονομίας. Και πολλοί από εμάς καταλαμβάνουμε τους εαυτούς μας να έχουμε και «αγωνία» για το αν θα «πετύχει» το PSI+.

Αλέξια - Νερομπογιές

Τα παιδιά του Παραδείσου

Eίσαι απίστευτος, Εδουάρδε! Όχι μόνο είσαι πλούσιος,
αλλά θέλεις ν’ αγαπιέσαι και σαν να ήσουν φτωχός!
Τι θ’ απομείνει τότε στους φτωχούς; Λογικέψου.
Mη θέλεις να τους τα στερήσεις όλα!

Στα "Παιδιά του Παραδείσου" (το αριστούργημα του Μαρσέλ Καρνέ που εξέφρασε ανεπανάληπτα το μποέμικο ήθος των θεατρίνων και το λεπτό όριο μεταξύ αλητείας και ευυπόληπτης ζωής) ηρωίδα είναι η Γκαράνς - παιγμένη από την ολέθρια Αρλετύ. Η Γκαράνς, μεγαλωμένη χωρίς μάνα στα ζόρικα σοκάκια του Μελιμοντάν, είναι κάτι μεταξύ φιλοσόφου και εύκολης γυναίκας - με το γερό κόκαλο που θρέφει η μοναξιά κι ο δρόμος, με την έλλειψη ηθικολογίας που γεννά η ανάγκη για τα βασικά. Είναι όμορφη, νέα και την έχουν
ερωτευτεί όλοι. Κι εκείνη εξίσου δίνεται σε δολοφόνους και ποιητές, χαμογελώντας. Ώσπου, σε μια στροφή της τύχης, παραδίνεται και παντρεύεται μ’ έναν ζάπλουτο νεαρό κόμη, με τον οποίο διατηρεί μια amitié amoureuse, μπλεγμένη με τις συνήθεις συμβάσεις του πλούτου.

Πετάξτε τα βιβλία και διδάξτε.... Πατριδογνωσία

Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος Κιλκίς

«εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή και λάμπουν τα έθνη» Ρήγας Φερραίος

«Εις των Φράγκων υποσχέσεις μη στηρίζετε ελπίδας/ Έμπορος ο βασιλεύς των αγοράζει και πωλεί/ Εις των τέκνων σας τας λόγχας και ασπίδας και κοπίδας,/ Εις αυτά, αυτά και μόνον η ελπίς ας στηριχθεί./ Από τους αγρίους Τούρκους και τους πονηρούς Λατίνους/ Όσο δυνατοί κι αν είσθε δεινούς τρέχετε κινδύνους» (Κ.Σαρδέλη «Η Ρωμηοσύνη και ο Φώτης Κόντογλου», εκδ. «Αστήρ», σελ. 47).

Το ποίημα, το παραπάνω απόσπασμα, δεν είναι γραμμένο, όπως θα περίμενε κανείς, από Ρωμηό. Είναι του λόρδου Βύρωνα από το έργο του «Δον Ζουάν». Δυστυχώς το μόνο που διδάσκει η ιστορία είναι ότι κανείς δεν διδάσκεται απ’ αυτήν. Οι Λατίνοι, οι Φραγκογερμανοί είναι πονηροί, γράφει ο ποιητής, τα δάνειά τους, η μνημονιακή φρίκη, τα φάρμακά τους, μας εξοντώνουν. «Τρία πράγματα εχάλασαν την Ρωμανίαν όλην, ο φθόνος, η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα», έλεγε ένας παροιμιακός λόγος των χρόνων της Άλωσης της Πόλης. Ας προσέξουμε την «κενή ελπίδα», τα «λόγια τα παχιά», τα «λιθάρια στον τουρβά», όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης. Το ζητούμενο σήμερα είναι ο απεγκλωβισμός, η απελευθέρωσή μας από το καταδιεφθαρμένο κομματικό κράτος, η καινή, και όχι η κενή, ελπίδα. Πού να την βρούμε όμως, πώς θα απεκδυθούμε το ξεραμένο φιδόδερμα του κενού, της θλίψης, της παραίτησης;