Ησυχο, ήσυχο το ποταμάκι...

Αριστερά ο Θανάσης Βέγγος. Δεξιά δεν βρίσκεται ο Στέλιος Ράμφος, αλλά ο Γιώργος Ξύδης (ο γιατρός στην ταινία «Τρελός παλαβός και Βέγγος»)

Το ιστορικής σημασίας ποίημα της ταινίας «Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο» είναι κατά τι ανώτερο των νεφολογιών του Ράμφου

Αυτό λέγεται Βουλή συνεδριάζουσα;

Εικόνα αρχείου από παλαιότερη...συνεδρίαση!!!

Η "Κασιδιαρομαχία" στη ...Βουλή απεκάλυψε ότι από  τους 300 βουλευτές που όφειλαν να είναι στη συνεδρίαση της Βουλής, παρίσταντο...τρεις (3)!!!
Οι υπόλοιποι; Είχαν πάει να μαζέψουν... βρούβες;

Ήταν εικόνα Βουλής αυτή; Αν εξαιρέσει κανείς τους προφυλακισμένους,  οι υπόλοιποι και πληρώνονται με χρυσά λεφτά και δεν πατάνε (συνήθως) ούτε στο καφενείο της Βουλής!

Ντομάτες πράσινες τουρσί!!!

Σημείωση: τώρα θα λέτε τι με έπιασε μέσα στο καταχείμωνο και φτιάχνω τουρσιά. Και θα έχετε δίκιο γιατί είχα πάρει πριν 10 μέρες από τη Λαϊκή τις ντομάτες και για να μην τις πετάξω αφού δεν ωρίμαζαν είπα να τις κάνω τουρσί. Αυτές οι πράσινες ντομάτες που βλέπουμε το χειμώνα είναι οι τελευταίες που γίνονται στα υπαίθρια περβόλια και λόγω κρύου δεν κοκκινίζουν. Είναι όμως πολύ γλυκές εν σχέσει με την εμφάνιση τους και μπορούν να γίνουν ένα τέλειο τουρσί.

ΥΛΙΚΑ:

Αποβλήθηκε μαθητής επειδή ζήτησε να γίνεται έπαρση της Ελληνικής σημαίας!

Χαρακτηρίστηκε ως επικίνδυνος και φασίστας από τη διεύθυνση του σχολείου επειδή ζήτησε να εφαρμοσθεί αυτό που λέει ο νόμος!

Μαθητής σε Λύκειο της Κατερίνης πήρε αποβολή επειδή ζήτησε να γίνεται έπαρση της Σημαίας και να ακούγεται ο Εθνικός Ύμνος!
Το υψηλό εθνικό του φρόνημα και η μεγάλη του αγάπη για την πατρίδα του την Ελλάδα, οδήγησαν έναν μαθητή της 1ης τάξης του 2ου ΕΠΑΛ Κατερίνης, στην αποβολή!

Προκλητική ενθρόνιση μητροπολίτη

Η προκλητική ενθρόνιση του μητροπολίτη Νέας Ιωνίας , πρώην αρχιγραμματέα της Ιεράς συνόδου έδειξε την κάθε άλλο από την ταπείνωση που θα έπρεπε να επιδείξει τους καιρούς αυτούς ο ίδιος αλλά και σύσσωμη η εκκλησία.

Τι σήμαινε η παρουσία του Πρωθυπουργού στην ενθρόνιση και των υπολοίπων υπουργών Λοβέρδου Δένδια .
Τι ξεπλήρωνε ο πρωθυπουργός και η ηγεσία του με την στήριξή του στο νέο μητροπολίτη όταν δεν μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιες παρουσίες στο παρελθόν;

Γιώργος Δέρπαπας, ο χοϊκός μεταφυσικός

«Αρπαγμένος από ο πανί του γερά, πάνω και στην πιο τρικυμισμένη θάλασσα, γλιστράει ολοένα και εισχωρεί σε βασίλεια έξω χρόνου ο Δέρπαπας» έγραφε το 1987 ο Ελύτης για τον κατάλογο μιας έκθεσης του Γιώργου Δέρπαπα. Του ζωγράφου που έφυγε πριν από έναν μήνα από κοντά μας γι’ αυτά τα «βασίλεια έξω χρόνου» οριστικά.

Από κοντά μας; από μακριά μας, θα ’ταν το σωστό. Απόδειξη, μεταξύ άλλων, πως τον αποχαιρετήσαμε με κάτι μονοστηλάκια, μια τόση δα παράγραφο, με προκάτ λόγια που αναπαράχθηκαν από το ίντερνετ. Όπου, έτσι κι αλλιώς, ελάχιστα βρίσκεις για έναν σπουδαίο δημιουργό, που κρατήθηκε έξω από σαλόνια και καλλιτεχνικότητες (κατά το «κοσμικότητες»), αποχή που ούτε η συντεχνία τη συγχωρεί ούτε, ακόμα πιο πολύ, η τέταρτη εξουσία…

Βελτιωνόμαστε..

Απορία:
Θα περίμενε κανείς πως μετά από πέντε χρόνια μνημονίων και, αναγκαστικής έστω, ''μεταρρύθμισης'' του κράτους, διοικητικής ''ανασυγκρότησης'', και ''βελτίωσης'' των δημόσιων υπηρεσιών, ο πολίτης θα είχε ωφεληθεί τουλάχιστον σε επίπεδο Υγείας, Παιδείας, Κοινωνικής Ασφάλισης, ασφάλειας, κοινωνικής ειρήνης, αστικού περιβάλλοντος.

Θα περίμενε κανείς πως η δημόσια διοίκηση θα γινόταν πιό ευέλικτη,
..πως η εξυπηρέτηση των πολιτών θα γινόταν με λιγότερη γραφειοκρατία,
..θα είχαν οι συνταξιούχοι κυρίως, αλλά και όλοι οι πολίτες πλήρη και άμεση ιατροφαρμακευτική περίθαλψη,
..πως τα σχολεία και τα πανεπιστήμια θα βελτιώνονταν από άποψη υποδομής και μάθησης,
..ότι θα μπορούσε να κυκλοφορήσει το βράδυ στην γειτονιά με ασφάλεια,
..ότι η ζωή στην πόλη θα γίνοταν πιό ανθρώπινη και ανεκτή,

ΤΟ ΨΕΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΕΔΡΑ ΤΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ

Η είδηση έλεγε: «Από το 2010 μέχρι και το τέλος του περασμένου έτους 5.260 δημόσιοι υπάλληλοι έβγαλαν με εμβάσματα στο εξωτερικό συνολικά 1,5 δισ. ευρώ». Αυτή η είδηση μέσα σε αυτές τις συνθήκες που ζούμε κατάφερε να κυριαρχήσει επί 3 ημέρες και να λειτουργήσει ως ένα ακόμη «επιχείρημα» εναντίον των «τεμπελχανάδων και διεφθαρμένων δημοσίων υπαλλήλων» που ως γνωστόν είναι όλοι όσοι εργάζονται στο Δημόσιο.

Επίσης, λειτούργησε και ως ένα ακόμη μέσο αγιοποίησης του Ιδιωτικού Τομέα καθώς εμφανίστηκαν διάφοροι αγνοί επιχειρηματίες να δηλώνουν με την ιδιότητα των opinion makers την αγανάκτησή τους λέγοντας «ως πότε θα πληρώνουμε φόρους για να πηγαίνουν σε αυτά τα λαμόγια!».

Για ποιους γίνεται η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου;

Αλήθεια, για ποιους γίνεται η παρέλαση; 

Λογικά γίνεται για το κόσμο, για να διατηρείται το υψηλό φρόνημά του και να μεταδίδεται η φιλοπατρία και στις νεότερες γενιές με την υπόμνηση της περίτρανης νίκης των Ελλήνων κατά των εισβολέων.

   Τα τελευταία χρόνια όμως, μετά τις αυθόρμητες εκδηλώσεις...αγάπης του λαού προς τους αφικνούμενους "επισήμους", αντί οι τελευταίοι να μείνουν στα σπίτια τους αφού αποδεδειγμένα είναι ανεπιθύμητοι και η παρουσία τους εξοργίζει το λαό, προσέφυγαν σε άλλα μέτρα...

«Το Eλληνικό όνειρο»

Μια φορά κι έναν καιρό κάπου στην δεκαετία του 50 στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μια χώρα πάλευε για την κατάκτηση του «Αμερικανικού ονείρου». Όνειρο βασισμένο σε χιλιάδες παγκόσμιους εφιάλτες που με το πέρασμα των δεκαετιών αποδείχθηκε ότι ήταν απλά ένα κατασκεύασμα που σαγήνευσε εκατομμύρια ανθρώπους και τελικά τους απογοήτευσε.

Στην δεκαετία του ’80 στην από εδώ μεριά του Ατλαντικού, μία «ανεξάρτητη» χώρα δημιουργούσε το δικό της όνειρο. Δεν απείχε πολύ από αυτό το αμερικάνικο, αλλά του έλειπαν δύο βασικά συστατικά: Η πραγματική λάμψη και η ακριβή παραγωγή. Στηρίχθηκε σε δύο άλλα στοιχεία πρωτόγνωρα για τα ελληνικά δεδομένα: Το «βλαχοκυριλέ» στυλ και η κατάκτηση του εύκολου χρήματος. Στο παιχνίδι μπήκαν καταρχάς, άεργοι και απαίδευτοι στην πολιτική πολίτες. Άνθρωποι που δεν μπορούσαν να παράγουν, που δεν είχαν τις ικανότητες να δημιουργήσουν, κατάφεραν να εισχωρήσουν σε κομματικά υποκαταστήματα σε όλη την Ελλάδα. Η εταιρεία που εκείνη την εποχή πουλούσε πολύ, ήταν το «λαμπερό», «ανατρεπτικό» ΠΑΣΟΚ. Χρησιμοποιώντας μία-δύο καθαρές και ήδη χορτάτες από μόνες τους προσωπικότητες, εκμεταλλευόμενοι το φακέλωμα της Δεξιάς και τον φόβο του χωροφύλακα μπήκαν δυναμικά στο παιχνίδι με τσιτάτα και σλόγκαν του τύπου «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Βλέποντας σήμερα φωτογραφίες εκείνης της εποχής καταλαβαίνεις ότι οι πολιτικοί, μόνο με το κριτήριο της εξωτερικής εμφάνισης, δεν θα έπαιρναν δουλειά ούτε ως βοηθοί του συνοικιακού μπαρμπέρικου.